مقاله

پسرفت می کنیم، پس هستیم!

📌در اینجا به این مقوله میخواهیم بپردازیم که چرا هیچ نشان و روزنه‌ای از بهبود در لیگ ایران دیده نمی‌شود.نه از لحاظ کیفی، نه از لحاظ ساختاری. حالا در آخرین ایستگاه لیگ برتر هستیم.

پنجشنبه بازی‌ها به اتمام می‌رسد و جام قهرمانی اعطا می‌شود. فارغ از اینکه کدام تیم قهرمان می‌شود،

نگاهی به وضعیت تیم‌های حاضر در لیگ برتر نشان می‌دهد که اوضاع از آنچه در ابتدای فصل عنوان کردیم

هم ناامید‌کننده‌تر است. قرار نیست با یک حکم کلی تمام آنچه در دستگاه عریض و طویل

فوتبال ایران در جریان است را زیر سوال ببریم.

اما قرار هم نیست که چشم‌مان را ببندیم و به صرف هواداری بگوییم این فوتبال لذت‌بخش است.

پرسپولیس، صدرنشین جدول رده‌بندی بعد از برد در هفته بیست‌وپنجم مقابل سایپا در ورزشگاه آزادی،

چهار هفته متوالی است که برنده نشده. چهار تساوی مقابل ذوب‌آهن، سپاهان، تراکتورسازی و ماشین‌سازی.

با این وجود سرخ‌ها هنوز صدرنشین هستند و امید اول قهرمانی. جالب است

که پرسپولیس در این فصل فاصله امتیازی عجیبی هم با رقبایش نداشته است. پرسپولیس در پایان هفته بیست‌وپنجم

تنها پنج امتیاز با تیم دوم یعنی سپاهان فاصله داشته است و حالا بعد از چهار تساوی پیاپی و از دست دادن ۸ امتیاز

هنوز سه امتیاز با تیم دوم فاصله دارد! اگر احیانا ذهن شما رفته است سروقت داوری، وزیر پرسپولیسی و امثالهم،

باید به این نکته توجه داشته باشید که بحث فقط سر هفته بیست‌ونهم نیست.

سپاهان و استقلال اگر بازی مقابل پدیده و نفت را می‌بردند، باز هم به پرسپولیس نمی‌رسیدند.

مساله سر این است که حتی اگر در هفته آخر قهرمان لیگ سپاهان بشود یا داور گل استقلال را به اشتباه رد نمی‌کرد

و حتی استقلال برنده می‌شد، این معضل هنوز سر جای خودش باقی بود؛ معضلی که به‌طور مشخص می‌گوید

در لیگ ایران همه در حال پسرفت هستند و تیمی موفق است که کمتر پسرفت کند!

متوسط برد تیم صدرنشین کمی بیشتر از ۵۰ درصد و متوسط برد تیم‌های دوم و سوم حتی به ۵۰ درصد هم نمی‌رسد.

همچنین میانگین گل زده هیچ کدام از تیم‌های صدرنشین به عدد ۲ نمی‌رسد.

مقایسه این آمار با لیگ‌های معتبر اروپایی ظلم بزرگی هم به فوتبال خودمان هم به فوتبال آنهاست.

اما مقایسه لیگ ایران با لیگ‌های درجه دو اروپایی یا غرب و شرق آسیا نیز نشان می‌دهد

که فوتبال ایران در رده باشگاهی روز به روز در حال از دست دادن جذابیت‌هایش است…


این وضعیت دلالیل بسیار زیادی دارد. ایرادات سخت افزاری و نرم افزاری، مشکلات مالی، مشکلات ساختاری فوتبال ایران،

حق پخش تلوزیونی، فضای مسموم استادیوم ها، بودجه های دولتی و هزار و یک مورد دیگر.

فوتبال باشگاهی در ایران وضعیت نامناسبی دارد و آنچه بیش از همه چیظ مخاطبن فوتبال را دلسرد می کند، نبود هیچ اراده ای برای تغییر شرایط است.

یک فصل دیگر در فوتبال ایران در این هفته به ایستگاه پایانی می رسد.

یک تیم قهرمان می شود و مراسم هایی هم به همین مناسبت برگذار خواهد شد .

روزمرگی در فوتبال ایران ورق دیگری می خورد و می رود سراغ فصل جدید. بدون هیچ دورنما و بدون هیچ برنامه ریزی بلندمدتی.

فصل آینده هم احتمالا با داستان هایی شبیه به همین فصل، برگذار خواهد شد.

فصلی که در آن کدام تیم ها قرار است از داوری، نبود پول و امکانات شکایت کنند.


فصلی که قرار است هر چند هفته یکبارجنجالی روی سکو های استادیوم مشاهده کنیم.

فصلی که در آن هر دو __سه ماه یکبار وزیر ورزش قول میدهد استقلال و پرسپولیس

خصوصی می شوند فصلی که هنوز کیفیت فنی و جدابیتش زیر سوال رفته است.

آیا قرار نیست بالاخره تحولی بنیادین در ساختار فوتبال ایران انجام شود؟

برچسب ها

آرمان کیافر

آرمان کیانفر ۲۹ ساله ، دانشجوی تربیت بدنی ، علاقمند به فوتبال ، بسکتبال و ورزش های تیمی. سعی دارم که متفاوت ترین مطالب را برای شما در بتویاد بنویسم. امیدوارم از مطالبی که برای شما فراهم میکنم راضی باشید.

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

error: کپی کردن مطالب از سایت بتویاد ممنوع میباشد

Adblock رو غیر فعال کنید

بخشی از درآمد سایت با تبلیغات تامین می شود لطفا با غیر فعال کردن ad blocker از ما حمایت کنید